سیاوش کسرائی (صدای شاعر) وحدت

وحدت . . .
الملک یبغی مع‌الکُفر و لایبقی مع‌الظُلم

والا پیامدار!
محمد!
گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمی‌ماند
برپا و استوار.

آنگاه،
تمثیل‌وار کشیدی
عبای وحدت،
بر سر پاکان روزگار

در تنگ پُر تبرُک آن نازنین‌عبا
دیرینه ای محمد!
جا هست بیش و کم
آزاده را که تیغ کشیده‌ست بر ستم!؟

مرداد ۱۳۵۶
از مجموعهٔ «چهل کلید»

● پانویس:
ـ شعر «وحدت»،‌ اولین بار با صدای خود شاعر در شامگاه شنبه ۲۳ مهر ماه ۱۳۵۶،‌ (شب ششم از  ده شب با شاعر ان و نویسندگان) در انجمن فرهنگی ایران ـ آلمان (گوته)، خوانده شد.

* * *
در بارهٔ سرودهٔ وحدت در این سایت:

«وحدت» به دو روایت (بی‌بی کسرایی ـ اسفندیار منفردزاده)

* * *

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditEmail this to someone