داریوش رفیعی: شب انتظار (بازخوانی ترانه‌‌ها)

شاید صدای «داریوش رفیعی» به گوش جوانان نسل امروز آنچنان که باید جذاب نباشد. برای میان‌سالگان و بزرگترها هم چه بسا داستان زندگی این خواننده است که بیشتر به‌خاطر مانده تا متن ترانه‌هایی که خواند. ترانه‌خوانی که چندی خوش درخشید،‌ ولی دولت مستعجل بود. پایان حکایت زندگی کوتاه او را «پرویز یاحقی» و «بیژن ترقی» روایت کرده‌اند که اینجا و آنجا آمده و شاید هم خود خوانده و می‌دانید.

از مجموعه ترانه‌هایی که داریوش رفیعی بیشتر از سر ذوق و در اصل برای دل خودش خوانده بود چند تایی در سال‌های پس از درگذشت او، بارها توسط خوانندگان مختلف و در اجراهای متفاوت بازخوانی شده است.

تنظیم آهنگ و کیفیت ضبط صدای اجراهای تازه از بابت امکانات فنی و تکنیکی در مقایسه با نمونهٔ اصلی البته که بهتر است. اما در پس نوای صاف ساز و پشت آن صداهای پالایش شده هنوز هم صدای «داریوش رفیعی» است که بر بلندای خاطرهٔ‌ ما از آن ترانه خوش نشسته است. صدایی سوخته در خش‌خش دویدن سوزن بر رگ صفحه‌های گرام که از دل‌سوختگی‌اش بود و شاید حکایت برافروختن و سوختن خود او.

از دیگر ترانه‌های بازخوانی شدهٔ «داریوش رفیعی»

«شب انتظار» (شب به گلستان تنها منتظرت بودم)
«شمع شبانه» (من شمعم، شمع شبانه)
«به سوی تو» (بگو کجایی؟)
«زهره»
«گلنار»

* * *

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditEmail this to someone