سیمین بهبهانی ـ خاک مرا به باد مده

گاهی تاریخی که شاعر پای سروده‌اش می‌گذارد مفسری گویا بر معنا و شناسانندهٔ مخاطب شعر برای خواننده است. قطعهٔ «خاک مرا به باد مده» را سیمین بهبهانی در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ سروده است.

خاک مرا به باد مده

گر شعله‌های خشم وطن / زین بیشتر بلند شود
ترسم به روی سنگ لحد / نامت عجین به گند شود

پُر گوی و یاوه‌ساز شدی، / بی‌حد زبان‌دراز شدی
ابرام ژاژخایی‌ی تو / اسباب ریشخند شود

هرجا دروغ یافته‌ای / درهم چو رشته بافته‌ای
ترسم که آنچه تافته‌ای / بر گردنت کمند شود

باد غرور در سر تو، / کور است چشم باور تو
پیلی که اوفتد به زمین / حاشا دگر بلند شود

بر سر کُله گشاد منه، / خاک مرا به باد مده
ابر عبوس اوج‌طلب / پابوس آبکند شود

بس کُن خروش و همهمه را، / در خاک و خون مکش همه را
کاری مکُن که خلق خدا / گریان و سوگمند شود

* * *

نفرین من مباد تو را / زان‌رو که در مقام رضا
دشمن چو دردمند شود، / خاطر مرا نژند شود

خواهی گر آتشم بزنی / یا قصد سنگسار کُنی
کبریت و سنگ در کف تو / خاموش و بی‌گزند شود

سیمین بهبهانی
۲۵ خرداد ۱٣٨٨

* * *
از «سیمین بهبهانی» در این سایت:

صفحهٔ لاکی (نگاهنگ)
تاریخچهٔ شعر «دوباره می‌سازمت وطن»
«خاک مرا به باد مده» (دست‌خط شاعر)
«سیمین بهبهانی» به روایت و با صدای شاعر
ترانۀ «دیوانگی» (یارب مرا یاری بده) با صدای «پوران»
دلم گرفته ای دوست (هوای گریه) به خط و امضای شاعر
«سنگسار» در چند اجرای ترانه‌ای با صدای خوانندگان مخلتف

* * *

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditEmail this to someone