از اولین ترانههای «لالایی» در سالهای دور. معمولا ترانههای لالایی بیشتر با صدایی زنانه و اغلب خطاب به فرزند پسر بود؛ این یکی اما لالایی خواندن پدری برای دخترش است. شعر و آهنگ و صدا هر سه از «منصور نریمان» است. ساز عودش را هم خود او مینوازد. یادش گرامی.
لالایی
شعر: منصور نریمان
آهنگ: محلی (عود: منصور نریمان)
خواننده: منصور نریمان
لایی لایی لا، گلم لای لای
جونِ جونم، دختر خوب و مهربونم
بخواب ای چشمهٔ نوشم
بخواب ای مایهٔ هوشم
تو، بیغم اندر آغوشم
بخواب ای محفلافروزم
بخواب ای شادیآموزم
بخواب ای مایهٔ سوزم
چو گویم بر تو لالایی
لالا کُن، لا لالا لایی
لالایی لالایی گلم لایلای
بخواب ای مظهر شادی
که از هر غصه آزادی
مرا تنها تو در یادی
بخواب ای کودک نازم
بخواب ای شوخ و ظنازم
به لالایی، به آوازم
چو گویم بر تو لالایی
لالا کُن، لا لالا لایی
لالایی لالایی گلم لایلای
چه طنازی، چه زیبایی
امید جانِ شیدایی
صفای هستی مایی
بخواب ای دختر شیرین
بخواب ای لاله و نسرین
بخوابو دل مکُن غمیگن
چو گویم بر تو لالایی
لالا کُن، لا لالا لایی
لالایی لالایی گلم لایلای
* * *
«لالایی» در ترانههای ایرانی (مجموعه ترانهها)
* * *