یادنامه «نصرت رحمانی»

نصرت رحمانی

بیست‌وهفتم خرداد ماه سالگشت درگذشت «نصرت رحمانی»، شاعر معاصر است. مردی که در غبار گم شد و می‌رود که خاطرش هم از یادها برود.

سی‌ و پنج ـ شش سالی پیش، مجموعه‌ای برگزیده‌ از سروده‌هایش را با صدای خود دکلمه کرد که در دو نوار کاست منتشر شد. یکی تلخ و برهنه، بی‌هیچ نوایی از موسیقی، (موسسه فرهنگی کاسپین)، و دیگری همراه با قطعاتی از ساخته‌های «مجید انتظامی»، کار کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. شادا که «صدا» هست و تنها صداست که می‌ماند. با یاد روشن او که «شاعر شعر سیاه» می‌خواندندش، چند سروده از این مجموعه را بشنویم تا نگویند که از یاد فراموشانند.

صدای شاعر:
تاول [۱ تا ۷] (صدای شاعر)
میعاد در لجن (صدای شاعر)
شعرهای نصرت رحمانی (کانون پرورش فکری)

ترانه‌ها:
● لیلی (انیس معین)
● وداع تلخ (مینو جوان)
تریاک (فراز عبداللهی)
پاییز چه زیباست (انیس معین)
● شعر ناتمام (مینو جوان / مظفر شغیعی)

متفرقه
مادر (نگاهنگ)
میعاد در لجن (نگاهنگ)
حکایت کیف چربی «نیما یوشیج»

* * *